Dit werk, zonder context verzonden, daagt de behoefte aan vertelling uit om vormen en kleuren te laten spreken. Een abstracte sculptuur, gevormd door zwarte en rode plooien, hangt aan een nauwelijks zichtbare draad. Het heldere rood contrasteert met het matte zwart en suggereert een spel van spanningen en evenwicht dat zowel zichtbaar als voelbaar is. De afwezigheid van woorden van de kunstenaar, wellicht bewust, nodigt ons uit om rechtstreeks met het werk in gesprek te gaan en onze verbeelding te laten dwalen in de combinatie van texturen. Dit stuk herinnert ons eraan dat kunst provocerend kan zijn, zowel door wat het toont als door wat het verbergt, en maakt ons deelgenoot van een open verhaal.